Paardenspiegelen

Coaching m.b.v. paarden

Hoe goed je ook bent in het verbergen van gevoelens, je lichaam blijft je werkelijke gevoelens uitzenden. Dit gebeurt op een golflengte waar paarden zich bijzonder goed op kunnen afstemmen. Om in het wild te overleven moeten paarden namelijk op grote afstand kunnen aanvoelen of een groep roofdieren hongerig en agressief is en wie de leiding heeft over de roedel.

Paarden zijn van nature op hun hoede voor mensen.
Paarden ervaren mensen als roofdieren. Zij zien dat onze ogen naast elkaar staan, onze oren naar voren wijzen en onze handen op klauwen lijken om in te grijpen. Wij springen bij een paard op de rug, precies daar waar hij aangevallen wordt door een roofdier. Ook zien zij een roofdier in ons denken en doen.
Mensen gaan in een rechte lijn op hun doel af, denken in functies en zingeving en beleven het leven als chronologisch waarbij ‘nu’ door ‘gisteren’ ontstaat en ‘morgen’ door ‘vandaag’.
Paarden zijn een deel van de kudde en zijn altijd in het ‘hier’ en ‘nu’. Een paard kan alleen overleven als de kudde overleeft. De levensopdracht van een paard is om een ‘wij’ te blijven in plaats van een aangepast ‘ik’ te worden.                         Een paard zoekt als het ware leiding in zijn groep, opdat uiteindelijk een ordening in de kudde ontstaat die het geheel van de groep het meest dient.
Geconfronteerd met een deelnemer zal een paard zich onmiddellijk afvragen: ”Wil ik me verbinden met deze persoon? En wat is zijn plek en wat is mijn plek in het geheel? Kortom welke ordening is het best voor de kudde?”

Bereidheid om naar jezelf te kijken.
Het paard kan pas contact maken met de deelnemer als hij hem niet meer als roofdier ziet. Paarden gebruiken echter hoofdzakelijk lichaamstaal. Zo is elk gebaar van de deelnemer, hoe klein ook, informatie voor het paard. Het gaat er in de interactie dan ook om als deelnemer oog te krijgen voor de reacties van het paard op jouw aanwezigheid en de bereidheid te hebben om daar je communicatie op af te stemmen.

Ik als begeleider vertaal die specifieke reactie van het paard, zodat de deelnemer direct feedback krijgt op zijn non-verbale gedrag. Uiteindelijk vraag ik de deelnemer om als het ware even in de ‘schoenen’ van het paard te gaan staan en vanuit diens perspectief naar zichzelf te kijken.

Duidelijk en authentiek.
Onduidelijk en tegenstrijdig gedrag van een leider of individu veroorzaakt bij het paard een innerlijke strijd en een gevoel van onveiligheid. Voor het paard is dus belangrijk dat de deelnemer zich gedraagt zoals hij is, namelijk authentiek. Authentiek gedrag ontstaat, in de ogen van het paard, wanneer bewust en onbewust gedrag bij de deelnemer elkaar niet tegenspreken.

Ordening en gerichtheid op het geheel.
Het paard heeft als opdracht om in eerste instantie een kuddedier te worden en pas in tweede instantie een individu. Bij mensen is dat precies omgekeerd. Ons individueel bewustzijn heeft ons in een spagaat geplaatst tussen welbegrepen eigenbelang en aanpassing aan de omgeving. Paarden zijn expliciet gericht op het geheel. De dominantiegevechten en spelletjes die paarden uitvoeren, zijn gericht op versterking van de kuddeorganisatie en onderlinge verbinding. Leiderschap in de kudde dient de kracht van de kudde.
Een kudde kun je ook vergelijken met een organisatie of een bedrijf. Wanneer medewerkers voelen dat leiderschap niet voortkomt uit een persoonlijke wens, maar gericht is op het welzijn van de organisatie als geheel, brengt dat rust in de organisatie. Op deze manier ontstaat legitimiteit voor het leiderschap. Op dat moment ontleent de leider ook zijn kracht aan de organisatie en wordt de relatie wederkerig.
In sessies voelen paarden feilloos aan of een leider het geheel wil dienen of alleen zichzelf. Leiderschap dat teveel gericht is op eigenbelang, imago of positie wordt door het paard als onveilig aangevoeld en in de regel verbreekt het paard dan het contact of gaat rebelleren.
Paarden zijn uiterst gevoelig voor verstoringen in de ordening en reageren vaak exact hetzelfde (in dit geval met rebellie) als medewerkers waaraan leiding wordt gegeven.

Paarden en afweer.
Op het moment dat de deelnemer de bak instapt, zal het paard zich afvragen, is dit veilig? Wat wordt onze onderlinge rangorde?
Wanneer afweermechanismen actief zijn, zal het paard onduidelijkheid ervaren bij de deelnemer.
Mensen hebben afweermechanismen ontwikkeld om pijnlijke en daarmee ongewenste gevoelens buiten het bewustzijn te houden. Het gevolg hiervan is dat er tegenstrijdigheden ontstaan tussen wat we aan de buitenkant doen en wat we aan de binnenkant werkelijk voelen.
Een deelnemer die zichzelf presenteert als een duidelijk en stevig persoon, maar diep in zijn hart het lastig vindt om duidelijk grenzen aan te geven in zijn relaties met anderen, zal daarmee onmiddellijk geconfronteerd worden door het paard. Het paard zal bijvoorbeeld steeds de persoonlijke ruimte van de deelnemer binnenstappen. Dit om duidelijkheid te krijgen over de grenzen tussen mens en paard. Vaak gaat het om een discrepantie tussen bewuste en onbewuste gevoelens en zelfbeelden. Bij discrepanties lijkt het paard zich eerder te verlaten op het afgeweerde (soms onbewuste) gedeelte van het bewustzijn dan op het vertoonde of gewenste gedeelte.
Paarden volgen alleen hun instinct. Een paard weet niets af van gevoelens en heeft hier ook geen oordeel over. Wanneer wij ons be-of onbewust anders voor doen dan dat we op dat moment zijn, is dat onmiddellijk zichtbaar in de reacties van het paard. Het leerzame aspect voor de deelnemer is dat het paard juist het sterkst reageert op dat wat de deelnemer het meest afweert. De deelnemer staat dus oog in oog met een gedeelte van zichzelf dat hij liever (nog) niet in de ogen kijkt.

Op het moment dat een deelnemer in staat is zijn eigen innerlijke toestand of beweging zonder oordeel te laten bestaan, gebeurt er iets opvallends, zowel bij deelnemer, het paard als de toeschouwer.

Het zonder oordeel erkennen of toestaan van de authentieke gevoelens is als het ware de beslissende stap naar meer eigenheid, duidelijkheid en rust. Er hoeft immers niets meer opgehouden te worden, ook niet voor jezelf. Op het moment dat een deelnemer in staat is zijn eigen innerlijke toestand of beweging zonder oordeel te laten bestaan, gebeurt er iets opvallends, zowel bij deelnemer, het paard als toeschouwers. Het paard verbindt zich onmiddellijk aan de desbetreffende persoon. Er ontstaat acuut en voor iedereen zichtbaar rust en orde in hun interactie. We noemen het ‘erkennen wat er is’ en dat is precies waar paarden zo goed in zijn.

Paarden en de kunst van het helpen.
Een paard heeft geen moreel oordeel over wie of wat we zijn en dat lijkt op een andere manier een verzoenende werking te hebben. Wanneer wij een oordeel hebben over onszelf of over een ander sluiten we iets uit en dat belemmert groei. Voor de coach heeft dat consequenties namelijk dat je alleen kunt werken wanneer je het hele systeem dat je consulteert in je hart kunt sluiten zonder oordeel. Ik denk dat groei begint met het erkennen van de werkelijkheid precies zoals die is. Afweer in welke vorm dan ook staat dat proces in de weg.

Kosten € 45,- p.p. per sessie

Voor afspraak en informatie:
Leo Lambers
Gsm: 0612592652
e-mail: gloeien@gmail.com
www.centrumdelaurier.nl

Share This